Ey insan !
Ey güzel insan!
Seni sevmek, balığı Urfa’da avlamaktır.
Balıklı gölde, yasak olduğu için güzeldir.
Ey insan , ey güzel insan!
Seni sevmek, Munzur dağlarında kınalı keklik avıdır
Hani keklikler yorulur da kara düşünce kalkamaz
İşte o zaman vurmak kolaydır…
Ey insan , ey güzel insan!
Seni sevmek, yedisinde bir çocuğun, günlük gelirine konmaktır
Alaca şafakta çıkmıştır işe,
Simidinin yarısını satmıştır,
Yüreği küçülmüştür elleri büyüdükçe…
Ey insan ey güzel insan!
Seni sevmek, bir trencinin tren altında kalması gibidir,
Hani çığlığı düdük sesine ,
Hasreti raylara takılı kalır…
Ey insan ey güzel insan!
Seni sevmek, kaşarlanmış bir celladın, kendini asması gibidir.
Hani asılı cesedine bakıp hem güler hem ağlarlar ya
Oysa bir avuç gözyaşıdır astıkları bedeninden arta kalan…
Ey insan ey güzel insan!
Seni sevmek, zordur, çelişkidir, ölümle yaşamın kardeşçe birliğidir,
Ölünün mezarını görüp ölümden vazgeçmesi gibidir…
Buna rağmen seni seviyorum,
Ama anlarsan seviyorum,
Anlamazsan geberiyorum…
İlyas Salman
‘Söze güneş doğdu’ kasetinden
Edebiyat, Sevgi Aşk Üstüne, Şiir Etiketlendi: | Edebiyat, Şiir, İlyas Salman, İnsan girildi
harika bir şiiri coook guzel